“Je bent heel onzeker over wat je kan, waardoor een duwtje in de rug nodig was!”

Na steeds meer signalen van jongvolwassenen met een niet-aangeboren hersenletsel (NAH) dat ze moeite hebben om hun sociaal leven in te vullen, besloten we in 2014 om het project FIVE2NINE op te starten. Ook Wim (31) ervaarde na zijn verkeersongeval moeilijkheden in zijn zoektocht naar een vrijetijdsbesteding en zocht samen met ons een buddy in het eerste projectjaar. We vroegen hem hoe het nu, vijf jaar na FIVE2NINE, met hem gaat en waarom hij destijds de stap zette naar het project. 

WIM: “Ik had in 2014, vier jaar na mijn ongeval, een duidelijk doel voor ogen. Ik had nood aan meer sociaal contact en wou opnieuw sporten, iets wat ik vroeger veel deed. Maar het leek me maar niet te lukken. Er waren te veel obstakels zoals dat ik fysiek niet meer dezelfde was, en ook het hersenletsel en mijn geheugen speelden me parten. Omdat ook initiatief nemen niet vanzelfsprekend is, was er begeleiding en steun nodig. Je bent heel onzeker over wat je kan, waardoor een duwtje in de rug nodig was!” 

En dat duwtje kwam er? 

WIM: “Ellen werd mijn buddy, door haar geduld en het doorpraten van wederzijdse interesses konden we verschillende dingen opnieuw uitproberen. Wandelen, een film kijken en biljarten,… veel kwam aan bod. Zwemmen, ook de favoriete sport van Ellen, bleek uiteindelijk het beste. Het was zo leuk om opnieuw activiteiten te plannen en te beleven met een leeftijdsgenoot. Er opnieuw ‘bij horen’ was een fijn gevoel! Ik ben nog steeds aangesloten bij de zwemclub en ga er wekelijks naartoe om stijlen te oefenen en afstanden te kunnen zwemmen. Elke zondag ga ik ook 11km lopen met de atletiekclub. Ik liep zelfs al de halve marathon van Brussel!” 

Vulde je je vrije tijd voor het ongeval ook al op met sporten? 

WIM: “Hoofdzakelijk hield ik me bezig met studeren, ik zat in mijn laatste jaar ‘Burgerlijk ingenieur-architect’ en zag mijn toekomst als architect. In 2002 overleed mijn mama aan borstkanker waardoor ik mij daarop ging focussen om het verlies te kunnen verwerken. Ik zocht wel de nodige ontspanning in fietsen, zwemmen en studentenactiviteiten. Sporten vond ik heel belangrijk, het liet je voelen erbij te horen en het gaf je eigenwaarde.” 

Heb je nog steeds dezelfde vrienden als voor het ongeval? 

WIM: “Neen, helemaal niet. Tijdens de revalidatieperiode en de jaren die daarna voorbij gingen, bleven de meeste vrienden stilaan weg. Slechts één persoon komt nog regelmatig op bezoek. Het was tijdens de revalidatie nochtans wel net de steun van familie en resterende vrienden die me hoop gaf. Ik leerde in die periode om te blijven doorgaan en blij te zijn met elke verbetering, hoe klein dan ook.” 

Hoe zag je revalidatieproces er uit? 

WIM: “Na het ongeval belandde ik in een coma met talrijke letsels. Toen ik wakker werd, was ik bedlegerig en plots rolstoelpatiënt. Ik moest terug leren staan, stappen, spreken en schrijven. Er waren veelvuldige kine-, ergo- en andere zorgen. Om zowel mijn fysische als mijn psychische stoornissen te behandelen, verbleef ik in verschillende revalidatiecentra. Het was een langdurig proces van vallen opstaan, toch werd ik telkens een beetje beter. Het moeilijke was om te moeten aanvaarden dat het niet meer zal worden als voordien. Ik heb nu een andere persoonlijkheid, een andere ingesteldheid en een blijvend hersenletsel.” 

Welke impact heeft FIVE2NINE, nu vijf jaar later, op jouw leven gehad? 

WIM: “Het opnieuw kunnen en durven sporten, en dat niet alleen moeten doen is fantastisch. Zwemmen en lopen geeft me kracht en energie, ik vergeet dan even mijn beperkingen. Door mijn lichaam te kunnen trainen, hou ik mezelf gezond. Mijn hersenletsel belemmert me nog vaak in bepaalde taken en ik heb misschien niet elke dag de impuls om er de volle honderd procent voor te gaan, maar toch voel ik me nu goed als ik zie wat ik allemaal al bereikt heb. Met mijn doorzettingsvermogen probeer ik er elke dag iets moois van te maken. Het gaat erom de moed niet op te geven en je doelen te blijven najagen!”

Het verhaal van Wim vind je ook terug in ons Jaarverslag 2018.  Ontdek ook de verhalen van Hilde, Rita en Joren die elk op hun manier de veerkracht vonden om door te gaan na een verkeersongeval. Heb je interesse in het project FIVENINE als jongvolwassene met een NAH of als buddy, stuur dan een mailtje naar lisse.cools@rondpunt.be