Verhaal van een buschauffeur

Het was al laat ’s avonds op een doordeweekse dag. Als buschauffeur in dienst van een pachter, die werkt in opdracht van De Lijn, was ik met een bus “Geen dienst” op weg naar de stelplaats. Het was al donker en de weg was slecht verlicht. Plots stak er een voetganger over. Het was voor mij niet meer mogelijk deze persoon te ontwijken, hij overleed even later. Ik verwittigde direct de bevoegde instanties waarna achtereenvolgens de pers, de politie en de mug arriveerden. Al gauw kwam er een journalist op me af, om me te interviewen. Gelukkig was ik nog helder genoeg gezien de omstandigheden om te zeggen dat ik geen reactie wilde geven en ook niet in beeld wilde komen. Even later arriveerde ook mijn werkgever, vader en zoon samen. De zoon vroeg onmiddellijk hoe ik me voelde. De vader liep me gewoon voorbij om eerst de schade aan de bus op te nemen. Hoe ik die avond ben thuis gekomen?? Ik weet het niet…

De dag nadien ging de telefoon: mijn baas. ‘Wanneer kom je werken?’, vroeg hij. Ik ben daar uiteraard niet op ingegaan, want ik was totaal niet in staat om te rijden met de bus! Dezelfde dag nog kreeg ik bezoek van een psychiater, die werkte in opdracht van mijn werkgever. Die man was bot en lomp, waardoor ik hem meteen aan de deur zette. Gelukkig kreeg ik wel veel steun van de medewerker van de dienst slachtofferbejegening van de politie. Zij belde mij die eerste weken geregeld op om te vragen hoe het met me ging.

Mijn werkgever heeft het er ondertussen bij laten zitten. Na een week ben ik terug aan het werk gegaan. Het was moeilijk en nu 7 jaar na de feiten is het nog altijd moeilijk. Mijn baas heeft er ook geen begrip voor. Toen ik enkele maanden geleden eindelijk de stap zette om hulp te zoeken, was zijn reactie dat het nu toch wel tijd werd dat ik het ongeval achter me zou laten! En dat terwijl hij nooit, maar dan ook nooit gevraagd heeft hoe het met me is.

Het ongeval is als het ware mijn leven binnengeslopen: mijn relaties met mijn partner, mijn kinderen en mijn familie raakten er door verstoord. Zeer pijnlijk en moeilijk en niet iedereen begrijpt me. Gelukkig heb ik een geduldige vrouw en heb ik een goede relatie met mijn kinderen. Ze zijn nu 18 en 13 en ze begrijpen dat ik soms somber en terneergeslagen ben.

Sinds enkele maanden heb ik contact met Rondpunt en via hen ook met andere veroorzakers van een verkeersongeval. Onlangs organiseerde de vzw bijvoorbeeld een bijeenkomst: het was de eerste keer dat ik mijn verhaal kon delen met anderen die hetzelfde hebben meegemaakt. Wel, het helpt, het is zelfs louterend. Ook al is het nog altijd hard, moeilijk en pijnlijk om mijn verhaal met anderen te delen: die mensen begrijpen me tenminste. Ik kan het aanraden aan iedereen die in dezelfde situatie verkeert en nog twijfelt hieraan deel te nemen.

Daarnaast heb ik eindelijk hulp gezocht. Ik heb me aangemeld bij het Centrum Algemeen Welzijnswerk en inmiddels een gesprek gehad. Nu kan ik beginnen met de verwerking, het plaatsen en eventueel zelfs het begrijpen van wat mij en mijn geliefden is overkomen, nu 7 jaar geleden!