Verhaal van Anita

“Gisteren las ik het ongevallenrelaas in de krant en de online reacties van de mensen hierop ... Opnieuw werd ik geslingerd naar de gevoelens van 4 jaar geleden.  

Het gevoel van onmacht, onbegrip, er alleen voor te staan, nagewezen te worden door zoveel mensen die volledig losstonden van mij of van Greet, het slachtoffer. Een ongeval zit dikwijls in een klein hoekje. Daarvoor hoeft een chauffeur zelfs niet roekeloos of dronken geweest te zijn.   

Een ongeval is snel gebeurd. 

Mensen moeten zich bewust worden van het feit dat je ondanks je voorzichtigheid, verstandigheid of berekendheid in een ongeval betrokken kunt geraken.   

Er kan altijd iets gebeuren waardoor je één of meerdere levens in een fractie van een seconde verwoest.   

Vind een bondgenoot. 

Ik herinner me nog hoe moeilijk het was om een "bondgenoot" te vinden. Iemand die begrijpt hoe het is om elke dag wakker te worden met dat schuldgevoel. Iemand die begrijpt dat het hartverscheurend is om langs te gaan bij je beste vriendin die op intensieve zorgen ligt te vechten voor haar leven, om dan uiteindelijk voor de rest van haar leven in een rust- en verzorgingstehuis te belanden.   

Via internet vond ik veel informatie en hulpgroepen voor de slachtoffers van een verkeersongeval, maar zelden nuttige info of verhalen over de veroorzakers ... Terwijl ook zij emotioneel betrokken zijn in heel het verhaal ...   

Een hart onder de riem voor andere veroorzakers. 

Met mijn verhaal probeer ik andere veroorzakers een hart onder de riem te steken. Maar uit respect voor de ouders van Greet geef ik geen interviews voor de pers. Ook omdat het nu lijkt dat de mensen me niet meer nawijzen. Veel mensen zijn precies al vergeten (hoe vreemd dit ook mag klinken) dat ik ‘die roekeloze jonge meid’ was.   

Mijn leven is, na jaren zwoegen uiteindelijk in de plooi gevallen. Ik heb mijn zielsverwant gevonden. We zijn ondertussen getrouwd, hebben een huis gekocht dat we volop aan het verbouwen zijn en ik ben momenteel hoogzwanger.   

Ook om die reden, raadt mijn man het af om de hele historie terug op te rakelen. Ook al stuit ik soms op onbegrip bij mensen. Ze begrijpen niet waarom ik niet meer zoveel op bezoek ga bij Greet, of waarom ik niet op mijn gemak ben in een auto, ...   

Na heel veel gesprekken, veel woede-uitbarstingen, enorm veel huilbuien heb ik dit horrorverhaal een plaats kunnen geven. Maar vergeten doe je zoiets niet. Elke dag denk ik eraan.   

Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat de bestuurders uit de krantenartikelen en elke andere persoon die zoiets vreselijks moet meemaken, kracht kunnen putten uit iets, kunnen terugvallen op iemand en vooral sterk genoeg zijn om verder te gaan. Want makkelijk is het niet, de eerste dagen, weken, maanden, zelfs het eerste jaar was een pure hel voor mezelf en de mensen in mijn omgeving.   

Steun van je familie en vrienden is broodnodig. 

Gelukkig had ik veel steun aan mijn ouders en die weinige vrienden die me niet lieten vallen. Maar ook aan de moeder van Greet, die mij niets kwalijk nam, die me zelfs steunde ook tijdens de rechtszaak. Ze raadde me zelfs aan om niet meer zo vaak op bezoek te komen.   

Tenslotte was mijn leven niet voorbij …   

Ik besef dat ik enorm veel geluk heb gehad met de mama van Greet."