Wat kan je als naaste verwachten?

Het is meestal een arts of een verpleegkundige van de spoedgevallendienst die de taak heeft je op te vangen. Hij informeert je over de aard van de verwondingen en de medische behandeling.

Soms moet je lange tijd wachten voor je bij het slachtoffer mag komen. Het medische team geeft voorrang aan de medische verzorging, maar het welzijn van patiënt en familie wordt niet uit het oog verloren. Artsen en verplegend personeel zullen trachten de familie zo snel mogelijk bij de patiënt te laten. Op deze cruciale momenten is de nabijheid van de naaste familie immers belangrijk.

Je mag verwachten dat je zo correct en verstaanbaar mogelijk wordt geïnformeerd. Let wel, op sommige vragen zal men niet kunnen antwoorden. Kort na het ongeval is het vaak onmogelijk om een precieze inschatting te maken van de overlevingskansen of de mogelijke latere gevolgen van de verwondingen.

Door de emotionele impact van alles wat er gebeurt, dringt vaak veel van de verstrekte informatie niet helemaal tot je door. Aarzel niet om alle vragen die in je opkomen te noteren en deze later te stellen en vraag of men de informatie wil herhalen als je twijfelt of iets niet goed begrepen hebt. Tracht ook zoveel mogelijk met twee te zijn wanneer artsen informatie geven. Met twee hoor je meer dan alleen. Je zult waarschijnlijk ook een tijd met onbeantwoorde vragen blijven zitten. Door vragen te stellen en te zoeken naar antwoorden kun je terug ‘greep’ krijgen op de situatie.

De toestand van je dierbare kan een hele tijd instabiel zijn. Op het ene moment lijkt het slachtoffer het redelijk goed te doen, om vlak daarna op het randje van het leven te balanceren. Het is meestal erg moeilijk om hiermee om te gaan. Ook je toekomstplannen of toekomstverwachtingen kunnen plots totaal veranderen.

Ondanks alle hulp van familie en vrienden is het begrijpelijk dat je op bepaalde momenten de situatie niet meer aankunt. Er bestaat allerhande hulp waarop je een beroep kunt doen: zowel psychologisch als praktisch. Er zijn vertrouwenspersonen in het ziekenhuis en later in het revalidatiecentrum bij wie je je hart kunt luchten. Wil je contact met lotgenoten, dan bestaan er verschillende zelfhulpgroepen waar mensen met een gelijkaardige ervaring elkaar ontmoeten.

Je kunt ook tijdelijke hulp in het huishouden, gezinshulp of psychosociale begeleiding inroepen. Bij de sociale dienst van het ziekenhuis, de dienst maatschappelijk werk van je ziekenfonds of een Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW) in je omgeving kun je contactgegevens krijgen voor zowel praktische hulp in het huishouden als emotionele ondersteuning en juridisch advies.  

Blijf aandachtig voor de andere kinderen binnen het gezin. Kinderen tonen weliswaar in de meeste gevallen veel begrip voor de zorgen en problemen van hun ouders, maar zij hebben zelf ook aandacht nodig, soms veel meer dan je denkt. Neem de nodige tijd voor jezelf, je gezin of voor je (andere) kinderen. Tracht je kinderen, hoe jong ze ook zijn, van bij het begin in te lichten over wat er gebeurd is. Neem hen mee op bezoek zodra dat mogelijk is of wenselijk lijkt.